Φασισμός: προς μια διττή εννοιολόγηση του φαινομένου

  …γράφει η Μαρία Γραμμένου

  Στην προσπάθεια εννοιολόγησης του φασισμού βρισκόμαστε πάντα αντιμέτωποι με ένα δίπολο: στην μία άκρη του βρίσκουμε την οικονομική ερμηνεία, η οποία προσπαθεί να ορίσει τον φασισμό ως συνέχεια του καπιταλισμού και στην άλλη άκρη την ψυχολογική ερμηνεία, που δίνει έμφαση στην επιθυμία. Καμία μεμονωμένη επιλογή μεταξύ των δύο επιπέδων φαίνεται να μπορεί να μας προσφέρει μία ολοκληρωμένη θέαση της ουσίας του φαινομένου. Η πρώτη μάλλον δεν επαρκεί για να εξηγήσει την στήριξη από τα κάτω και την πρωτοφανή μαζικότητα που γνώρισαν τα φασιστικά και ναζιστικά κινήματα και η δεύτερη μοιάζει να μην μπορεί να αιτιολογήσει την αποτυχία του εθνικισμού και μάλλον να αγνοεί την αποδεδειγμένη σύνδεση του φασισμού με ισχυρές μερίδες του κεφαλαίου και συνεπώς χάνει μεγάλο μέρος της ταξικότητας του φαινομένου. Πιστεύουμε, συνεπώς, ότι για να πετύχουμε τον στόχο που θέσαμε ξεκινώντας, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να προσεγγίσουμε τα δύο επίπεδα αναλυτικά, αρχικά ως δύο ξεχωριστά πλευρές του αντικειμένου προς μελέτη (του φασισμού στην προκειμένη), και, έπειτα, να επιστρέψουμε στην επανασύνδεση των δύο πλευρών, ώστε να εμβαθύνουμε στην ουσία τους.(1)

Εξομολογήσεις ενός πρώην Κεντρώου με αφορμή το “Φασισμός Α.Ε”

…γράφει ο Νίκος Βράντσης

Παραφράζοντας τον Νόρμαν Φίνκελσταϊν θα μπορούσαμε σήμερα να μιλήσουμε για μια βιομηχανία του αντιφασισμού.  Μια διάχυτη όσο και επιδερμική ενασχόληση με τον αναδυόμενο φασισμό, που τελευταία πουλά και αποφέρει οφέλη οικονομικά και ηθικά σε όσους χρησιμοποιούν τον αντιφασιστικό λόγο με κίνητρο να αποκτήσουν άλλοθι. Να έχουν μια απόδειξη αθωότητας ώστε να δικαιολογήσουν την αρχική αμηχανία τους και τη υστερινή τους απραξία που βοήθησαν στην ανάδυση του.

Αγαπητή δήμαρχε

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

«Σε συγκλονίζει όχι η πράξη καθ'αυτή, η σκέψη ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι, που μπορούν έτσι ψυχρά, αποφασισμένα, να σκοτώσουν κάποιους άλλους ανθρώπους. Πρέπει να υπάρχει κάποια φοβερή σύγχυση στο μυαλό τους. Τρικυμία!»

Η Δικτατορία των Ηλιθίων

… γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Σκέψεις & Προβληματισμοί 

  "Μη χαίρεστε που πέθανε το κτήνος, η σκύλα που το γέννησε ζει ακόμα και είναι πάλι σε οργασμό", τόνιζε ο Μπρέχτ περίπου 65 χρόνια πριν. Το κτήνος στην Ελλάδα του 2014 δεν πέθανε ακόμα, παραμένει ζωντανό και προκλητικά πρόθυμο να χρησιμοποιηθεί ξανά από το σύστημα που δεν έχει σταματήσει να παίζει μαζί του τα τελευταία χρόνια.

Καθάρματα χρυσόψαρα

… γράφει ο Νίκος Βράντσης

Σε είδα να μιλάς για μια Χρυσή Αυγή σοβαρή.

Και εσένα να πασχίζεις να εξισώσεις τα δυο άκρα και να δίνεις συμβουλές.

Εσένα σε είδα να μιλάς για αυθεντικό λαϊκό κίνημα και να εξευτελίζεις κάποιες γυναίκες πονεμένες, ως οροθετικές.

Και εσένα να σου φέρονται με το σεις και με το σας.

Εσένα, τραγουδιάρη σε είδα να μιλάς για το αδελφό κόμμα.

Εσένα, ανεκδιήγητε σε είδα να γράφεις για την αριστερή βία, τους εισβολείς μετανάστες και τους εθνομηδενιστές και πείστηκα πως, όντως, η Χρυσή Αυγή είναι κόμμα αδελφό.

Είδα και σένα κομιστή, να προσπαθείς να μετατρέψεις τον Ναζισμό σε life style. Και είδα πολλούς να πέφτουν στην παγίδα σου, να μαγνητίζονται από την κλειδαρότρυπα που τους προσφέρεις, να σε πλουτίζουν, αναπαραγωγέ της παρακμής.

Καπιταλισμός / Κρίση / Φασισμός

… γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

"Σπάσαν οι βιτρίνες του καπιταλισμού και πίσω φάνηκαν εικόνες φασισμού", έγραφε έξω από μια λιτζαρισμένη τράπεζα. Βλέπετε μπορεί οι πολιτικοί να προτίμησαν να σώσουν τις τράπεζες παρά τον λαό, μα τίποτα δεν θα μπορεί σε λίγο να τις σώσει από την φλογερή οργή αυτών που κατεβαίνουν στους δρόμους και φωνάζουν "ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά"!  [Ίσως τρομάζει τούτο το σύνθημα και συγκεκριμένα η λέξη "κρεμά" και αισθάνομαι την ανάγκη να διευκρινίσω πως δεν την χρησιμοποιώ (απαραίτητα) με την κυριολεκτική της έννοια. Μπορείς να "κρεμάσεις" κάποιον και ιδεολογικά !] Τίποτα δεν θα μπορεί σε λίγο να σώσει αυτό το σάπιο, υπό κατάρρευση σύστημα, που θρέφει τον φασισμό και πηγαίνει χέρι-χέρι με την κρίση. Γιατί να θυμάστε, και πάλι θα αναφέρω ένα σύνθημα γραμμένο σε κάποιο τοίχο, "η οργή στους δρόμους ξεπερνά τους νόμους" ...